Wykraczając poza zwyczajność

Tutaj zaczyna się nasza podróż

Jak zaczęła się nasza przygoda?

A gdyby tak... rzucić stanowisko dyrektorki instytucji kultury i wyruszyć kamperem na Bałkany?

Gdyby ktoś powiedział mi kilka miesięcy temu, że zrezygnuję z funkcji dyrektorki i wyjadę kamperem na Bałkany, wyśmiałabym go. Tak robią chyba tylko szaleńcy. Nie ja. Nie stać mnie na takie ryzyko...

Myśl pojawiła się jednak nieśmiało i powoli dojrzewała we mnie. A właściwie była to propozycja wynikająca z planu Kordiana, by spędzić zimę w podróży.

Kordian mieszkał już w kamperze, więc wyjazd w cieplejsze strony był dla niego najbardziej komfortową opcją, pozwalającą jednocześnie spełniać marzenia
o podążaniu za przygodą. Nie wiązała go też praca w Polsce – umowy do zrealizowania miał dopiero za pół roku, idealnie wtedy, gdy kończy się zima.

A ja? Stabilna praca, prestiżowe stanowisko, które udało mi się zdobyć w bardzo młodym wieku, stałe wynagrodzenie... Czego chcieć więcej?

To, co dla wielu mogłoby być źródłem szczęścia, dla mnie stawało się coraz bardziej frustrującą rzeczywistością. Po roku pełnienia funkcji dyrektorki ośrodka kultury doświadczyłam wypalenia zawodowego, spowodowanego wieloma czynnikami, które pozwólcie, że przemilczę.

Nie czułam się dobrze w biurze, a ciągły brak funduszy na realizację zadań był zwyczajnie wyczerpujący. Po kolejnych tygodniach, a później miesiącach frustracji, zaczęłam marzyć o życiu w rytmie slow – bliżej przyrody i naturalnej (po)wolności. Męczyło mnie poranne wstawanie, by pędzić do ośrodka, pracować ze ściskiem żołądka i wracać do domu zmęczoną rzeczywistością.

Z biegiem czasu zaczęły pojawiać się nowe rozwiązania. A mówiąc bardziej precyzyjnie – Kordian zaczął mi je pokazywać. To właśnie one pomogły mi podjąć decyzję o rezygnacji z dotychczasowej pracy i zaplanowaniu nowej rzeczywistości.

Nie była to decyzja spontaniczna. Wręcz przeciwnie – podjęłam ją niespiesznie i bardzo świadomie. Wiedziałam, co może się stać, jeśli mój plan okaże się złym wyborem. Czułam jednak również, że życie, którego pragnęłam, jest na wyciągnięcie ręki.

Na początku o moim planie wiedział tylko Kordian. Kibicował mi, bo był świadkiem tego, jak praca w ośrodku stopniowo niszczy moją pasję i – wbrew pozorom – nie pozwala rozwinąć przysłowiowych skrzydeł.

Sprawa nie wyglądała jednak tak prosto, jak mogłoby się wydawać, Kochany Czytelniku. Przerażająca była nie tylko perspektywa poinformowania o swojej decyzji pracodawcy, ale przede wszystkim rodziny. Robiłam to małymi kroczkami, zgodnie z powiedzeniem, że kropla drąży skałę.

Czy było łatwo? Oczywiście, że nie. Strach był paraliżujący, ale nie chciałam już dłużej pozwalać mu decydować o tym, jak ma wyglądać moje życie.

Doskonale pamiętam dzień, kiedy podczas sesji ecstatic dance „wytańczyłam" w sobie odwagę i bardzo świadomie skonfrontowałam swój lęk z marzeniem
o wyborze nowej drogi. To doświadczenie dało mi niesamowite pokłady spokoju oraz pewności siebie. Podczas tańca i ogromnej pracy wewnętrznej zrozumiałam, że jeśli nie zmienię swojego życia, nie będę spełniona.

Wtedy poczułam, że wybór należy do mnie.

Przeprowadzka do remontowanego kampera 

Życie w przestrzeni kampera, który wciąż jest w trakcie remontu, to prawdziwy armagedon. Wyobraźcie sobie tę sytuację i przyznajcie sami – nie była ona dla mnie łatwa.

Adaptacja do niewielkiej przestrzeni po tym, jak przez lata mieszkałam w domu, sama w sobie była wyzwaniem. Do tego dochodził kurz, który dosłownie był wszędzie, niedokończona łazienka, rzeczy wywiezione do magazynu, żeby nie przeszkadzały w remoncie, a także zepsuta przyczepka, na której planowaliśmy transportować motocykl. Na koniec pogoda, która zdecydowanie nie pomagała – przeraźliwe zimno, deszcz, wilgoć i wszechobecna plucha.

Statystyki mówią, że jednym z najczęstszych powodów konfliktów między parami są remonty i budowa domu. A co dopiero, kiedy cały ten chaos, kurz, frustrację i zmęczenie trzeba upchnąć w kilkunastu metrach kwadratowych kampera?

Do tego dochodzi nauka siebie nawzajem. Czasami parom trudno jest zamieszkać razem nawet w mieszkaniu, szczególnie kiedy na dobrą sprawę spędzają osiem czy dziewięć godzin poza domem, pracując. W naszym przypadku jest naprawdę hardkorowo. Wspólne mieszkanie zaczęliśmy bowiem od kampera w remoncie. Dla nas obojga to solidna lekcja cierpliwości, kompromisu i poznawania siebie w zupełnie nowych sytuacjach.

Jakby tego było mało, pojawia się cała masa spraw, które niespodziewanie nie wychodzą tak, jak powinny. A właściwie – tak, jak byśmy tego chcieli. Rzeczy się psują, prace posuwają się do przodu zdecydowanie wolniej, niż zakładaliśmy, czas nieubłaganie ucieka, a przecież mieliśmy konkretny plan. Chcieliśmy szybko skończyć najważniejsze prace i ruszyć w drogę – kierunek: Bałkany.

Jest sobota. Zakładaliśmy, że wyjedziemy w czwartek. Tymczasem zamiast pakować ostatnie rzeczy i ruszać w drogę, świat testuje nas na każdym kroku. Tak, jakby chciał sprawdzić, czy naprawdę jesteśmy gotowi na wyzwania, które czekają na nas podczas tej podróży. Czy potrafimy zachować spokój, kiedy kolejna rzecz nie działa. Czy umiemy odpuścić, kiedy brakuje sił, a nerwy zaczynają brać górę. I wreszcie – czy jesteśmy w stanie zaakceptować, że nie wszystko wydarzy się dokładnie wtedy i dokładnie tak, jak sobie zaplanowaliśmy.

Bo przecież właśnie tego uczyliśmy się podczas tej podróży jeszcze zanim tak naprawdę w nią ruszyliśmy.

Że nie wszystko można kontrolować.

Że czasami trzeba odpuścić, zamiast za wszelką cenę walczyć
z rzeczywistością.

Że plany są ważne, ale równie ważna jest umiejętność ich zmiany.

I chyba właśnie o to chodzi w podróży. Nie tylko o miejsca, które odwiedzamy, kilometry pokonane po drodze i kolejne punkty zaznaczane na mapie. Chodzi również o to, żeby nauczyć się ufać, że wszystko ma swój czas. Żeby pomimo trudności potrafić cieszyć się drogą.

Nawet jeśli ta droga okazuje się zdecydowanie bardziej wyboista, niż początkowo zakładaliśmy.

 

Kamperowe pro-tipy

Jako kobieta obawiałam się, czy uda mi się zmieścić wszystkie rzeczy potrzebne w podróży w niewielkiej przestrzeni kampera. Szybko okazało się, że kluczem do sukcesu jest dobra organizacja.

Doskonałym rozwiązaniem do przechowywania zimowych ubrań, dodatkowych par butów, zapasu kosmetyków czy stroju motocyklowego okazały się duże, niskie, przezroczyste plastikowe pojemniki kupione w Ikei. Wszystkie rzeczy poukładaliśmy w nich kategoriami, dzięki czemu łatwiej było utrzymać porządek i w razie potrzeby szybko znaleźć to, czego akurat potrzebowaliśmy.

Pojemniki ustawiliśmy piętrowo w tylnej części busa, w wolnej przestrzeni pod łóżkiem. Co prawda ich wyciąganie nie należało do najłatwiejszych czynności, szczególnie gdy potrzebowałam czegoś z dolnego pojemnika, ale takie rozwiązanie pozwoliło nam sensownie wykorzystać trudno dostępną przestrzeń i zabrać ze sobą wszystko, co niezbędne.

Jak się okazało, w kamperze każdy centymetr ma znaczenie, a dobrze zorganizowane miejsce do przechowywania potrafi naprawdę ułatwić życie. 😉

A więc ruszamy!

W drogę – kierunek: Grecja

Nareszcie wyruszyliśmy z Dolnego Śląska, rozpoczynając bałkańską podróż!

Naszym głównym celem jest Grecja. Polska zima dała nam w kość, więc w pogoni za cieplejszym klimatem ruszamy! Pełni ufności powierzamy ten czas światu, wierząc, że przyniesie nam wiele dobra.

To oczywiste, że nie ominą nas troski codzienności. To, co – kolokwialnie mówiąc – uwiera, jest niewygodne, a czasami nawet boli, nie zniknie nagle tylko dlatego, że zmieniliśmy miejsce. Ruszamy jednak z nadzieją, że żyjąc (po)wolniej, będziemy mieli więcej przestrzeni na pracę nad sobą i łatwiej będzie nam mierzyć się z trudnymi wyzwaniami.

2500 kilometrów przed nami

Jak radziliśmy sobie z trasą liczącą ponad 2500 kilometrów?

Przede wszystkim, nauczeni wcześniejszym doświadczeniem, że czasami dobrze jest odpuścić presję czasu, postanowiliśmy się nie spieszyć. Chcieliśmy cieszyć się drogą, chłonąć klimat odwiedzanych miejsc, odkrywać i doświadczać. Przecież właśnie na tym polega esencja podróżowania.

Czy pojawiły się obawy? Czy odczuwałam niepewność?

No jasne! Przecież to pomysł wariata, żeby rzucić stabilną pracę, rutynę codzienności i, rezygnując z wielu wygód, wyruszyć w podróż w nieznane.

Nie miałam pewności co do wielu kwestii, ale czułam, że aby pozwolić sobie na zrobienie kolejnego życiowego kroku, muszę zaufać najbliższej przyszłości. Odpuściłam ciężar kontrolowania. Pojechałam. I zmieniałam to, co wymagało zmiany.

Ta podróż nie była przecież spontanicznym kaprysem. To przemyślana decyzja, która dojrzewała we mnie przez wiele miesięcy. To wyczekany czas.

Nie chciałam jednak nakładać na siebie presji odbycia idealnej podróży. Życie nie jest idealne, więc dlaczego miałabym idealizować życie w kamperze?

Myślę jednak, że rozwiązywanie problemów nad greckim morzem, z poczuciem, że to ja mam prawo decydować o swoim czasie i sposobie jego spędzania, będzie po prostu przyjemniejsze.

Przystanek – Rumunia

Jednym z miejsc zdecydowanie wartych zobaczenia w zachodniej części Rumunii jest ogromny zamek w Hunedoarze. Ta gotycka budowla nie bez powodu porównywana jest do filmowego Hogwartu.

Prowadzeni ciekawością spędziliśmy sporo czasu na niespiesznym zwiedzaniu zamku i rozkoszowaniu się klimatem tego niezwykłego miejsca.

I właśnie tak chcemy podróżować – bez pośpiechu, z ciekawością, uważnością i przestrzenią na to, co wydarzy się po drodze.

Ahoj, przygodo!

Czy podążanie za nieznanym i głęboka wiara w to, że świat przygotował dla mnie wszystko, co najlepsze, jest naprawdę naiwne?

Chyba nie, skoro piszę ten tekst po niespiesznym dniu, oddając się pasji pisania dla Was.

Owszem, miałam prestiżowe stanowisko – godne i, co najważniejsze, stałe wynagrodzenie finansowe. Ale czy mój duch był spokojny? Czy miałam nieograniczoną możliwość poznawania świata, życia na własnych zasadach i przestrzeń, by wciskać z każdego dnia, ile się da?

Pamiętam codzienną, poranną frustrację, że mimo wszystkiego, co mam, nie czuję się spełniona. Tęskniłam za tym, co „moje”. Zmęczona, zestresowana, ale nieustannie pracująca nad sobą, rozumiałam coraz więcej. Wiedziałam, że to nie jest droga, którą powinnam iść.

Wyjeżdżając, miałam wielki cel – gnałam po swoje marzenia, nade wszystko w głąb siebie, by doświadczać i łapać ulotne chwile.

Dziękuję, świecie! Dziękuję nie tylko za piękne momenty, ale z pokorą dziękuję też za życiowe lekcje (a uwierzcie mi na słowo, że było ich sporo i dostawałam te najbardziej hardcorowe – ze względu na prywatność nie będę dzieliła się nimi na tym blogu).

Życiowe zakręty, poprzez wewnętrzną pracę, inspirowanie się ludźmi żyjącymi poza schematem i połączenie z sobą, transformowały ból w świadomość. Świadomość zaś i wsłuchanie się w siebie doprowadziły mnie do codzienności budowanej na własnych zasadach.

Kiedy staniesz przed samą sobą i rozpoznasz, co w życiu trzeba odrzucić, żeby ruszyć do przodu, nie zawsze otrzymasz aprobatę bliskich. Jest to oczywiście często podyktowane troską i strachem o Twoją przyszłość. Nie każdy potrafi też wyrazić swoje zdanie, szanując Twój wszerz i wzdłuż przemyślany wybór. To zdecydowanie jeden z najtrudniejszych kroków, które, decydując się na życie „inaczej”, trzeba przejść. Warto wtedy pamiętać, że bądź co bądź krzywdzące dla nas opinie innych wynikają — i w zdecydowanej większości przypadków tak właśnie jest — z obawy o nas. Przecież bezpieczne jest to, co znane i utarte, a nie to, co nowe i nieznane. Czy można przygotować się na słuchanie snutych z naszych planów czarnych scenariuszy? Raczej nie. Trzeba jednak zrozumieć, że każdy z nas ma inne doświadczenia, inną perspektywę i radzi to, co jemu wydaje się słuszne, choć nie zawsze jest bliskie temu, dokąd niesie nas duch.

Życie w rytmie slow

Praca na etacie budziła we mnie tęsknotę za wolnymi, niespiesznymi porankami. Takimi pełnymi uważności, skupienia na sobie i drobnych przyjemnych rytuałów – powolnego picia ulubionej kawy, medytacji czy chwili ciszy, zanim świat na dobre się obudzi. Codzienne wstawanie o 6:00 i poranny pośpiech coraz bardziej mnie męczyły. Czułam, że potrzebuję zwolnić i zacząć witać każdy nowy dzień w zupełnie inny sposób.

No i mam.

Życie w kamperze nie tylko pozwala celebrować poranki, lecz także uczy życia w rytmie slow. Maleńka przestrzeń wymusza niespieszne przygotowywanie posiłków, spokojne rozpakowywanie zakupów i odkładanie każdej rzeczy na swoje miejsce. W przeciwnym razie wszystko wypada z szafek, a podczas kolejnego gotowania trudno cokolwiek znaleźć.

Nawet kąpiel – mimo konieczności oszczędzania każdej kropli wody – stała się małym rytuałem. W tak niewielkiej łazience po prostu nie da się robić niczego w pośpiechu. Żyjąc w kamperze, nie jesteśmy też w stanie wykonywać wielu czynności jednocześnie, tak jak często robimy to w domu. Nie da się równocześnie nastawić prania, gotować obiadu i sprzątać. Ograniczona przestrzeń uczy cierpliwości i przypomina, że czas wcale nie musi nas nieustannie gonić. Jesteśmy tu po to, by cieszyć się nawet powtarzającymi się, codziennymi obowiązkami. 

 

Co rekompensuje te wszystkie drobne niedogodności? Zdecydowanie widoki. Zatrzymując się w pięknych miejscach, możemy zachwycać się grecką przyrodą, wsłuchiwać w ciszę i po prostu być. Co jeszcze daje nam życie w kamperze i rezygnacja z części wygód? Przede wszystkim przybliża nas do autentyczności daje też niemal nieograniczoną możliwość życia w podróży przy stosunkowo niewielkich kosztach. 

 

Czy miewamy problemy, gorsze dni i czy zdarzają się nerwy? Oczywiście. Życie w kamperze nie zamienia rzeczywistości w bajkę. Różnica polega jednak na tym, że zdecydowanie łatwiej przeżyć trudniejszy dzień na greckiej plaży, wpatrując się w morskie fale. 

Boże Narodzenie na greckiej plaży 

Świąteczny czas Bożego Narodzenia postanowiliśmy spędzić na plaży. Były to nasze pierwsze święta z dala od rodzin. Bardzo chcieliśmy przeżyć je w wyjątkowy sposób, poczuć niezwykły klimat miejsca tak odmiennego od polskiej, zimowej aury i przekonać się, jak to jest spędzać Boże Narodzenie w zupełnie innych okolicznościach.

Trafiliśmy na plażę oddaloną zaledwie 15 minut jazdy kamperem od portowego miasta Nauplion. Okazało się to bardzo wygodnym rozwiązaniem. Kiedy zachodziła taka potrzeba, mogliśmy korzystać z miejskich udogodnień, robić zakupy w większych sklepach czy wybrać się do restauracji na coś pysznego. A jednocześnie żyliśmy tak, jak lubimy najbardziej — na plaży, blisko natury i na własnych zasadach.

Dużo zawdzięczamy również temu, że nasze podróżnicze życie postanowiliśmy dzielić z Robertem, kolegą, który także spędzał zimę w Grecji swoim kamperem. Chętnie dzielił się z nami swoim doświadczeniem i podpowiadał, dokąd warto się wybrać. Dzięki jego wskazówkom udało nam się odkryć wiele ciekawych miejsc, a także zrobić świąteczne zakupy w sklepie z polskimi produktami spożywczymi.Do dziś pamiętam radość, jaką wywołały we mnie śledzie po kaszubsku! Niby drobiazg, a jednak przywiązanie do polskich smaków potrafi odezwać się ze zdwojoną siłą.

Na naszym wigilijnym stole nie zabrakło więc prawdziwych uszek, śledzia, sałatki jarzynowej z pysznymi kiszonymi ogórkami, które w Grecji trudno znaleźć, ani pierogów. Był też barszcz czerwony i bigos przygotowane przez Roberta.

Nie zapomnieliśmy również o choince! Co prawda jej rozmiar znacznie odbiegał od tych, które znamy z polskich domów, ale w naszej kamperowej przestrzeni zagościł symboliczny cyprysik ozdobiony bordowym materiałem. Niewielki, skromny, ale nasz — i właśnie dlatego wyjątkowy.

A skoro mowa o świątecznych przygotowaniach, nie mogło zabraknąć czegoś słodkiego. Przez kilka dni słońca było zbyt mało, by naładować akumulatory i skorzystać z air fryera. Nie poddałam się jednak i udało mi się znaleźć w internecie niesamowity przepis, dzięki któremu upiekłam… ciasto czekoladowe na patelni! Muszę przyznać, że choć byłam sceptycznie nastawiona do pomysłu, to było zaskakująco smaczne. No cóż, życie w kamperze wymaga od nas kreatywności, elastyczności i ciągłego szukania nowych rozwiązań. To cenna życiowa mądrość — jeśli świat kładzie Ci kłody pod nogi, znajdź inny sposób i gnaj po swoje. Rezultat może Cię zaskoczyć.

Między ciszą a codziennością

Życie na plaży bardzo różniło się od codzienności, którą zostawiłam w Polsce. Choć na tej samej plaży zatrzymało się sporo kamperów i mieliśmy okazję poznać innych podróżujących Polaków, często dopadała mnie nuda. Paradoksalnie doskwierało mi to, czego tak bardzo brakowało mi na poprzednim etapie życia.

Przez lata pracowałam w ośrodku kultury. Żyłam w ciągłym biegu, otoczona ludźmi, wydarzeniami i nieustannym natłokiem bodźców. A potem nagle znalazłam się w miejscu, w którym nie było harmonogramu ani niczego, co trzeba było zrobić „na teraz”.

Bywały chwile, kiedy ta cisza mnie przytłaczała. Przecież tak bardzo marzyłam o spokoju, a jednak mój umysł nie potrafił od razu zwolnić.

Kiedy zaczynało mi brakować ludzi, jechałam do miasta. Spacerowałam jego uliczkami, zaglądałam do małych sklepików, próbowałam lokalnych smaków i obserwowałam codzienne życie. To były moje małe wyprawy po równowagę – pomiędzy ciszą, której potrzebowałam, a energią, za którą tęskniłam. Tak właśnie celebrowałam czas z samą sobą.

Nasza kamperowa codzienność znacznie różniła się od tej, którą znałam.

Po pierwsze, dałam sobie przyzwolenie na sen, który nie kończy się wraz ze wschodem słońca. Czułam, że po latach niewystarczającej ilości snu moje ciało potrzebuje odpoczynku i regeneracji. Dlatego wstawałam o takiej porze, by móc w pełni korzystać z dnia, a jednocześnie dawać sobie przestrzeń na odpoczynek.

Po przebudzeniu szykowałam się na nowy dzień, robiłam śniadanie i piłam kawę. Tak naładowana energią mogłam działać. Polubiłam poranne medytacje, spacery i samo poczucie, że po prostu jestem. Bez pośpiechu, bez „muszę”, za to z „mogę” i „chcę” w głowie.

A później? Standardowa codzienność, choć w nieco innym wydaniu. Mieszkając w kamperze na plaży, około godziny 12:00 słyszeliśmy dźwięk dzwoneczków owiec przechodzących niedaleko naszej miejscówki wraz z pasterzem. To był budzik dla tych, którym sen do południa niestraszny. XD

Potem przychodził czas na codzienne obowiązki: praca zdalna, zakupy, gotowanie, sprzątanie i pranie. Z gotowaniem staraliśmy się radzić sobie mądrze — przygotowywaliśmy większe porcje, a część jedzenia pasteryzowaliśmy w słoikach, by mieć gotowe posiłki na kolejne dni.

Pranie chyba najbardziej różniło się od tego, które znamy z życia w domu. Najpierw pocieranie ubrań w misce z ciepłą wodą i płynem do prania, później płukanie ich w zimnej wodzie spod plażowego prysznica, a na koniec wieszanie na sznurku rozciągniętym między drzewami. Proste? Może. Ale właśnie takie drobne czynności przypominały nam, jak niewiele potrzeba, by poradzić sobie z codziennością. Żeby oszczędzać wodę z kampera, podczas sprzątania korzystałam natomiast z wody zaczerpniętej z morza.

Zakupy robiliśmy zwykle w sklepach, ale ogromną frajdę sprawiało nam zaopatrywanie się w owoce i warzywa na lokalnym targowisku w Nafplio. Uwielbiałam ten klimat, lokalne produkty i możliwość poznawania miejsca również od tej bardziej codziennej strony.

A to, co wspominam chyba najmilej, to wieczory celebrowane przy grillu. Souvlaki w glazurze, plastry cukinii i domowe tzatziki — połączenie, które skradnie serce niemal każdemu.

Bo właśnie tak wyglądało nasze życie w kamperze. Z jednej strony zwyczajnie: gotowanie, pranie, sprzątanie i zakupy. Z drugiej — zupełnie inaczej niż wcześniej. Wolniej, bliżej natury i z większą uważnością na siebie, swoje potrzeby i małe przyjemności.

I chyba właśnie w tej zwyczajności kryło się coś wyjątkowego.

Plaża, na której nasze życie zmieniło bieg

Na plaży Ammos Paradise zostaliśmy na cały miesiąc, świętując Boże Narodzenie i witając Nowy Rok. Nieograniczony dostęp do wody z plażowych pryszniców i niewielka odległość do portowego miasteczka przekonały nas, by zatrzymać się tu na dłużej. Dziś wiem, że to miejsce już na zawsze pozostanie jednym z najważniejszych w naszym życiu – takim, do którego będziemy często wracać myślami. 

To właśnie tutaj wykonaliśmy testy ciążowe i dowiedzieliśmy się, że za dziewięć miesięcy nasze życie zmieni się o 180 stopni. Że przed nami najważniejsza i najbardziej wymagająca podróż życia. I nie, tym razem nie będziemy liczyć jej kilometrami. 

Kilka dni później, w szpitalu w Nafplion, po raz pierwszy zobaczyliśmy naszego synka – Teodora – na ekranie aparatu USG.

Nie przypuszczaliśmy wtedy, że Grecja stanie się początkiem zupełnie nowej podróży. Takiej, która zabierze nas w zupełnie inny wymiar życia.

Mam nadzieję, że kiedyś wrócimy na tę plażę już we trójkę. 

Decydując się na powrót do Polski, zapragnęliśmy odwiedzić Ateny. To był nasz ostatki punkt na mapie Grecji, którego nie mogliśmy ominąć. Ja jako nastolatka miałam już okazję zobaczyć tę antyczną mekkę, natomiast dla Kordiana było to pierwsze zetknięcie się twarzą w twarz ze starożytnymi budowlami tej części świata.

Wspinaczka na Akropol, zwłaszcza w czasie, gdy mój organizm szalał z powodu ciąży, okazała się niezwykle męcząca i wymagała częstych postojów. Dające mi się we znaki nudności wcale nie ułatwiały zwiedzania.

W drodze powrotnej do metra skusiliśmy się na lokalny przysmak – pitę z mięsem i warzywami, którą zjedliśmy w maleńkiej, lokalnej restauracji. To był dla nas niezwykle ważny czas, kiedy wiedzieliśmy już, że nasz świat będziemy dzielić na trzy. 

Ciąg dalszy nastąpi

Dwa razy w tygodniu na blogu pojawi się nowy wpis. Obserwuj!

Stwórz łatwo własną witrynę internetową z Webador